პოეზიაგალაკტიონ ტაბიძე

აჰა, ბინდდება

აჰა, ბინდდება. კვლავ დამესია
მწყურვალებათა ფიქრი - ობობა,
ყოველგვარ შხამზე უშხამესია
შეღამებებით ავადმყოფობა.
თითები ელის საყვარელ თითებს,
როს ფარდებიდან მიდის ზმანება,
და ყოველ სახლში ღამეებს ითევს
პიანინოთა ახმოვანება.
რამდენი ქალი, მღერალი ქალი
შეიმოსება ბინდით, დათვალე.
აშრიალდება მრავალი ხალი
და გატაცებით ცა მოშავთვალე.
რამდენს უეცარს ველოდი ამბორს,
რამდენს ველოდი ფრთეებს აღსავალს,
მხოლოდ ახალ წლის ბინდებში ამბობს
მუსიკა თავის თავგადასავალს.
წელს გადაიწვენს ხელი მინაში,
თვალს მოულულავს კოცნის მკვეთრება,
და, როგორც ლანდი ლოენგრინეში,
ლანდს სიჩუმეზე შეევედრება.
Tags
Show More

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close