პოეზიაგალაკტიონ ტაბიძე

აგერა! აჰანდე!

აგერა! აჰანდე! სულის შემხუთავი ქარი უწყალოდ კვნესის,
დასასვენებელ კუთხეს ეძებს თავგადაკლული.
მიაქვს იერიში, მედგრად ეხეთქება, რომ შეიჭრას და შეანგრიოს.
ბზრიალებს თითისტარი... აგერა! აჰანდე! ნაკვერცხლებმა გადიკრეს
ფერფლი.
„დაილოცა სოფელი! სოფლის ჭირიმე! რაა ქალაქი?“
ქალაქი? მჭამელი და მაინც მშიერი. აგერა! აჰანდე!
ბუხარში ცეცხლი გრიალებს. ისმის სიმღერა:
„კაცის გული ისეთია,
ვით მორევი შავი ზღვისა,
რაგინდ კარგი ცოლი ჰყავდეს,
მაინც ენატრება სხვისა“.
Tags
Show More

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close