პოეზიაფრიდონ ხალვაში

ხიხანის ხათრით

  მამია ვარშანიძეს

ხიხანზე ასვლა ახლა ისევ დამიდგა თვალწინ
და გაბზარული, წართმეული წინაპრის რჯული
ცივ ქვის მზერაში, გახსოვს, ლოდთან ჩაფლული ჭური,
ბადაგის წვეთი, რომ მიჰქონდა ნისკარტით არწივს?

გახსოვს აჩრდილი, თავს დამდგარი, სისხლის და ხანძრის,
თავმოკვეთილი გმირის ზეცად ასული სული?! _
თქვა: დანასავით თუ იელვებს თქვენ შუა შური,
უარჰყეთ იგი და სიყვარულს ზიზღში ნუ გაცვლით.

ნუ ეჭვიანობ, მეგობარო ჩემო ჭკვიანო,
თუმცა, სეირის მოყვარულნი სამტროდ გვექაჩნენ,
მაგრამ გასაყოფ-საჯილდაო რა გვაქვს მე და შენ?

ის ურჩევნია მამულს, ძმაო, ძმურად ვიაროთ.
გოლგოთასავით დგას ხიხანი მშობლიურ ცასთან
და ელოდება, ელოდება ჩვენს ბოლო ასვლას.
23. II

1994

Print Friendly, PDF & Email
Tags
Show More

Related Articles

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Check Also

Close
Close
ზედა პანელზე გადასვლა