პოეზიაფრიდონ ხალვაში

ქოჩახელა

ვაზი ოდეს მოჩეხილი
კვლავ ალბობდა ცრემლით ჭიგოს,
ქოჩახელა, ქოჩახელა,
როგორ ატირებდა ჭიბონს.

იყო ჰანგში განბანილი,
ცარიელი იყო გული
და ხიხანის ამბავივით
ხეობაში ჩაკარგული.

კაპანებში ჩაირბენდა,
აღვიძებდა ჭიბნით ფაცხებს,
არვინ ჰყავდა ხალხის მეტი
წინამძღოლი, მხსნელი, მაცნე.

1975

Tags
Show More

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close