პოეზიაგალაკტიონ ტაბიძე

აგერა! აჰანდე!

აგერა! აჰანდე! სულის შემხუთავი ქარი უწყალოდ კვნესის,
დასასვენებელ კუთხეს ეძებს თავგადაკლული.
მიაქვს იერიში, მედგრად ეხეთქება, რომ შეიჭრას და შეანგრიოს.
ბზრიალებს თითისტარი... აგერა! აჰანდე! ნაკვერცხლებმა გადიკრეს
ფერფლი.
„დაილოცა სოფელი! სოფლის ჭირიმე! რაა ქალაქი?“
ქალაქი? მჭამელი და მაინც მშიერი. აგერა! აჰანდე!
ბუხარში ცეცხლი გრიალებს. ისმის სიმღერა:
„კაცის გული ისეთია,
ვით მორევი შავი ზღვისა,
რაგინდ კარგი ცოლი ჰყავდეს,
მაინც ენატრება სხვისა“.
Print Friendly, PDF & Email
Tags
Show More

Related Articles

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

Close
Close
ზედა პანელზე გადასვლა