პოეზიაგალაკტიონ ტაბიძე

1914

რად მომაგონდა მწველი
აფრთოვანება ძველი,
ცხრაას თოთხმეტი წელი?
ნელი ზაფხულის ნდომა?

სული სიცოცხლის ნდომის,
ჩემი ლექსების ტომი,
შემდეგ აჩრდილი ომის
და შემოდგომის კვდომა?

სულმა წაიღო თანა
ის მშვენიერი ნანა,
სულმა გალესა დანა
ორხიდეებად რგული?

ოხვრა, ტირილი ბევრი,
განუჭვრეტელი ტევრი,
ბედის მრისხანე კევრი...
და... მოკლულია გული!
Print Friendly, PDF & Email
Tags
Show More

Related Articles

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Check Also

Close
Close
ზედა პანელზე გადასვლა