ხალხური

ლექსო, ამოგთქომ, ოხერო…

ლექსო, ამოგთქომ, ოხერო,

თორო იქნება ვკვდებოდე

და შენ კი ჩემად სახსოვრად

სააქაოსა რჩებოდე,

გიმღერდენ ჩემებრ სწორები,

ფანდურის ხმაზე ჰყვებოდე,

ქვეყანა მხიარულობდეს

და მე საფლავში ვლპებოდე.

ნეტავი, ჩემო სახელო,

დიდხანამც იხსენებოდე,

ჩემო ნათქვამო სიტყვაო,

შენამც კი გაჰქვეყნდებოდე!

შენ, ჩემო საფლავის კარო,

შენამც კი აჰყვავდებოდე!

სახლო, არ დაიშლებოდე,

ცოლო, არ გათხოვდებოდე…

ერთ ეგეც უნდა ვიკითხო,

ჩემს სიკვდილს ვინ იტირებსა,

ვინ ჩამააბნევს ცრემლებსა,

საქმეს ვინ გაიჭირვებსა?!

ამასა ვფიქრობ და გულიც

ამასვე ანამდვილებსა:

დედის მეტს ჩემი სიკვდილი

არავის აატირებსა…

თუმც ნათესავნი, და-ძმანი

აღარ აისხმენ ღილებსა,

ცოლიც ძალიან მიტირებს –

ქვეყანას გააკვირვებსა,

ცოტა ხნის შემდეგ ისიცა

სხვისა ჭირს გაალხინებსა,

სულ ყველას დავავიწყდები,

ყველას სხვა დაათირებსა…

მე დედის გულში ვიქნები,

ძილსაც არ დაიძინებსა,

ვენაცვლე ძუძუს გამზრდელსა,

გულით ეგ დამიტირებსა…

დედას ვუყვარვართ შვილები,

დედა არ გვახსოვს შვილებსა,

იმითა გვტანჯავს გამჩენი,

სულ მუდამ გვაცოდვილებსა.

Print Friendly, PDF & Email
Tags
Show More

Related Articles

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

Close
Close
ზედა პანელზე გადასვლა