პოეზიაფრიდონ ხალვაში

ჩონგური

შენ, ტკბილხმიანო ჩემო ჩონგურო,

სიმღერა შენს ხმას რომ აეწყობა,

ლამაზი ჰანგი სულში ჩარგული

ამ დედამიწას, მჯერა, ეყოფა.

ჩვენებურ სიტყვას გადაეგრიხა

შენი ხმა ცრემლში, სისხლში ნაწური,

შენი კვნესა და ხალისი მიყვარს

ასე ნაცნობი, ასე კაცური.

არ დაიღალო, არ დაისვენო,

ხმის შადრევანი არ დაიდაბლო,

სიმღერის დედავ, ჩონგურო ჩვენო,

დაულეველო ცეცხლო და აბლო.

 

1967

Print Friendly, PDF & Email
Tags
Show More

Related Articles

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

Close
Close
ზედა პანელზე გადასვლა