პოეზიაფრიდონ ხალვაში

ჩემი სული

რადგან ვუმღერი ამ უკმარობას, _

მრავალტანჯული მამულის ჩივილს,

ასე მგონია, ვაგებ შენობას,

რომელიც მთლიან სიცოცხლედ მიღირს.

ამ შენობაში ვინაც შემოვა,

ვიცი, ხანდახან მაინც დამლოცავს,

მე განშორების ავი დემონი

ა, იმ შავშეთის მთიდან დამეცა.

მიყვარს დანდალოს რგული ხეხილი,

ხევი თამარის ხიდით მშვენდება,

ეს ჩემი სული ქვის ნატეხივით

სამშობლოს კედელს ჩააშენდება.

 

1971

Print Friendly, PDF & Email
Tags
Show More

Related Articles

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

Close
Close
ზედა პანელზე გადასვლა