პოეზიაფრიდონ ხალვაში

ქოჩახელა

ვაზი ოდეს მოჩეხილი
კვლავ ალბობდა ცრემლით ჭიგოს,
ქოჩახელა, ქოჩახელა,
როგორ ატირებდა ჭიბონს.

იყო ჰანგში განბანილი,
ცარიელი იყო გული
და ხიხანის ამბავივით
ხეობაში ჩაკარგული.

კაპანებში ჩაირბენდა,
აღვიძებდა ჭიბნით ფაცხებს,
არვინ ჰყავდა ხალხის მეტი
წინამძღოლი, მხსნელი, მაცნე.

1975

Print Friendly, PDF & Email
Tags
Show More

Related Articles

კომენტარის დატოვება

თქვენი ელფოსტის მისამართი გამოქვეყნებული არ იყო. აუცილებელი ველები მონიშნულია *

Close
Close
ზედა პანელზე გადასვლა